Produkty

Miód ze spadzi iglastej

Źródłem miodu spadziowego jest w województwie podkarpackim obszar naturalnych terenów lasów iglastych, w których udział jodły pospolitej jest dominujący co decyduje o niepowtarzalnych walorach leczniczych i smakowych tego miodu. Zbierany jest on głównie w obrębie siedemnastu nadleśnictw oraz dwóch parków narodowych: bieszczadzkiego i magurskiego, gdzie poziom lesistości kształtuje się od 30 do 90%. Miód spadzi iglastej (jodłowej – czasem sosnowej i świerkowej) jest barwy ciemnej od brązowej, zielonkawej do prawie czarnej, a po skrystalizowaniu przechodzi w kolor ciemnobrązowy, szary lub zielonkawy. W smaku miody spadziowe są smaczne i łagodne, posiadają żywiczny aromat o zapachu jodły. Ich wyższość nad miodami nektarowymi odznacza się, większą zawartością soli mineralnych, białek, aminokwasów, olejków eterycznych. Miody spadzi iglastej charakteryzuje też wysoka aktywność enzymów, większa zawartość ważnych dla zdrowia mikroelementów jak magnez, żelazo, wapń, mangan, miedź. Mnogość składników biologicznie czynnych warunkuje jego szerokie zastosowanie w odżywianiu, profilaktyce i lecznictwie. Nazywany jest więc powszechnie – „miodem królewskim lub papieskim”. Wykazuje on działanie przeciwzapalne, antyseptyczne, wykrztuśne o wysokiej aktywności na bakterie chorobotwórcze.

Najlepiej stosować go w schorzeniach:

  • górnych dróg oddechowych i płuc,
  • chorobach serca, naczyń krwionośnych i nerwicach,
  • zaparciach, biegunkach
  • w stanach zmniejszonej odporności
    organizmu.

Miód wielokwiatowy

Pochodzi on z nektaru różnych gatunków roślin uprawnych, łąkowych, górskich czy leśnych kwitnących w sezonie wegetacyj­nym. W zależności od pory zbierania nektaru przez pszczoły wyróżniamy:
–    miody wiosenne jasne,
–    miody letnie i jesienne występujące w całej gamie kolorów
od złocistych, brązowych i ciemnych.
Wielokwiatowy miód wiosenny ma delikatny zapach kwiatowy i łagodny smak.
Miód z roślin letnich i jesiennych jest ciemniejszy, odznacza się zdecydowanym smakiem i zapachem. O wartości odżywczej i le­czniczej miodów wielokwiatowych decydują cukry proste (glukoza i  fruktoza),   enzymy,   biopierwiastki  i  składniki  antybiotyczne, których więcej posiadają miody z okresu lata. Najlepszy jest na: stany alergiczne i drogi oddechowe, choroby serca i naczyń krwionośnych, wyczerpanie fizyczne i psychiczne. Zalecany też do codziennego stosowania w żywieniu osób w róż­nym wieku ze względu na duże walory smakowe i odżywcze.

Miód lipowy

Wytworzony przez pszczoły z nektaru-jących kwiatów lipy, głównie drobnolistnej, uważany za jeden z najsmaczniejszych i naj­lepszych miodów odmianowych. Płynny ma barwę od zielonkawo-żółtej do jasno-bursztynowej, a po skry­stalizowaniu jest koloru biało-żółtego lub złocistego. W smaku jest dość ostry, lekko gorzkawy, ale o przyjemnym aromacie przypominającym woń kwiatów lipy. Oprócz cukrów redukujących (glukozy i fruktozy) w jego składzie są związki charakterystyczne dla kwiatów lipy, tj: olejki eteryczne, flawonoidy, garbniki i enzymy o właściwościach antybiotycznych.
Uważany za najlepsze lekarstwo przy przeziębieniach i chorobach z wysoką temperaturą. Stosowany jest w chorobach: dolnych i górnych dróg oddechowych, układu krążenia, chorobach dróg moczowych, nerwicach i schorzeniach reumatycznych.

Miód gryczany

Ma ciemnoherbaciane do brunatnego zabarwienie i ostry lekko piekący smak. Zawiera dużo cukru owocowego – fruktozy oraz związki charakterystyczne dla kwiatów gryki tj. magnez, żelazo, fosfor, miedź, bór i inne biopierwiastki. W miodzie tym, więcej niż w innych jest witaminy C, Bl, B2, PP. Zawiera duże ilości aminokwasów (aspiryny, glutaminy) bogaty jest w liczne enzymy.
Ma duże zastosowanie w profilaktyce i lecznictwie, szczególnie w zapobieganiu i leczeniu chorób serca, układu krążenia, miażdżycy, a także w okresach rekonwalescencji po zabiegach operacyjnych. Korzystnie działa w stanie wyczerpania, pobudza procesy odnowy i wzmacnia organizm. Przydatny w schorzeniach wątroby, przy osłabieniu wzroku, słuchu i pamięci.

Miód rzepakowy

Po odwirowaniu w stanie płynnym ma barwę   słomkową,    lekko   zielonkawą, krystalizuje bardzo szybko w ciągu kilku dni przyjmując konsystencję kremową o kolorze białym, jasno-szarym.
Zawiera w swym składzie wyłącznie cukry proste, znaczne ilości olejków eterycznych i duże ilości aminokwasów. Posiada duże wartości odżywcze, znalazł też zastosowanie w leczeniu: chorób układu krążenia, serca, wątroby i dróg żółciowych. Cenny jest jako środek pomocniczy w schorzeniach nerek i układu moczowego. Zawiera dużo glukozy, jest więc wchłaniany już w przełyku i wzmacnia organizm, ułatwia gojenie ran i oparzeń.

Miód akacjowy

Jest bardzo jasny, swoim kolorem i konsys­tencją przypomina syrop cukrowy. Zawiera dużą ilość fruktozy, co sprawia, że krystalizuje bardzo wolno, przyjmując białą lub kremowo-żółtą barwę. W sma­ku jest słodki, o słabym aromacie znamionującym zapach kwiatów akacji.
Jest produktem bogatym w cukry proste, łatwo przyswajalne o niskiej aktywności antybiotycznej. Używa się go w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy, nadkwasoty, stanów zapalnych błony śluzowej i jelit. Jest cenną odżywką regeneracyjną w stanach zmęczenia, a ze względu na delikatny smak i aromat szczególnie lubiany jest przez dzieci.

Miód wrzosowy

W stanie płynnym ma barwę czerwono-brunatną i charakterystyczną galaretowatą konsystencję. Po skrystalizowaniu jest koloru pomarańczowego lub brunatnego, ma silny aromat przypominający kwiaty wrzosu. W smaku jest ostry lekko gorzkawy. Charakteryzuje się wysoką zawartością białka przyswajalnego, dużą ilością aktywnych flawonoidów. Zawiera też w swym składzie witaminy A, B2, B6, C, PP. Aktywne biologicznie składniki miodu wrzosowego działają pozytywnie w schorzeniach: dróg moczowych, nerek i gruczołu krokowego. Wywiera cenne działanie bakteriobójcze i prze­ciwzapalne w schorzeniach błony śluzowej, jamy ustnej i gardła. Stosowany jest też w stanach zapalnych jelit i biegunkach.

Miód nawłociowy

Pochodzi   z   nektarujących   kwiatów różnych odmian nawłoci, która obecnie staje się dominującą rośliną na nieużytkach. Późny   termin   kwitnienia   nawłoci   (sierpień, wrzesień), doskonale wypełnia występujące w tym okresie braki w pożytkach pszczelich.
Miód nawłociowy w stanie płynnym ma barwę żółtą, z lekkim zielonkawym odcieniem. Krystalizuje bardzo szybko, przybierając konsystencję drobnoziarnistą barwy szarej lub białej. Ma delikatny lekko aromatyczny zapach i odznacza się przyjemnym kwasko-watym smakiem.
Ma średnią, lub wysoką aktywność antybiotyczną i może znaleźć zastosowanie jako produkt wspomagający leczenie schorzeń wywołanych przez drobnoustroje, głównie stanów zapalnych pęcherza i dróg moczowych.

Pyłek kwiatowy

To   męskie   komórki   rozrodcze produkowane przez kwiaty i przynoszone do ula przez pszczoły w postaci obnóży. Pyłek to  najwartościowszy  produkt  roślinny, zawierający: białka, aminokwasy, cukry proste i złożone, tłuszcze, flawonoidy, karotenoidy, witaminy i sole mineralne.
W białku pyłku znajduje się 20-25 aminokwasów z których najważniejsze to arginina, lizyna, kwas glutaminowy, proteina, kwas aspirynowy. Ta różnorodność związków aktywnie czynnych zawarta w obnóżach pyłkowych wywiera wszechstronne, korzystne oddziaływanie na człowieka zarówno odżywcze jak i lecznicze. Produkt ten traktowany jest jako paralek i posiada działanie: antybakteryjne, regeneracyjne, uodparniające, odtruwające. Służy do leczenia stanów zapalnych gruczołu krokowego w uporczywych zaparciach i biegunkach, polecany w leczeniu chorób wątroby, wykazuje działanie przeciw anemiczne, poprawia kondycję organizmu i wzmacnia odporność na przeziębienia, choroby przewodu pokarmowego i dróg oddechowych. Odżywcza kuracja pyłkowa pobudza apetyt i normalizuje trawienie.

Propolis

Jest   balsamiczno-żywiczną   substancją powstałą  przy  udziale  pszczoły  miodnej: z wydzielin pączków topoli, brzozy, wierzby; sosny,   świerka,   jodły,   olchy,   dębu,   jesionu i innych drzew.
Substancja ta po wzbogaceniu przez pszczoły wydzieliną gruczokw; gardzielowych i żuwaczkowych a także niewielką ilością woskiil i pyłku stanowi tzw. kit pszczeli gromadzony w ulu, W składzie kitu jest około 300 różnych składników, z któryc najważniejsze to: flawonoidy, kwasy aromatyczne, garbniki, w sił mię 50% substancji żywicznych.
Propolis wykazuje działanie: przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicż-ne, znieczulające, regeneracyjne, odtruwające, przeciwzapaln i wiele innych.
Wskazane jest go stosować przy schorzeniach: układu krążenia, nadciśnienia, wrzodach żołądka i dwunastnicy, układu oddech wego, gardła, prostaty, hemoroidach, grzybicach i łuszczycy. Powszechnie propolis nazywany jest „naturalnym antybiotykiem XXI wieku”
Przed kuracją pyłkiem i propolisem należy wykonać test przeciw-uczuleniowy.